^Na górę
  
  
  
Get Adobe Flash player

Terapia pedagogiczna

Terapia pedagogiczna

TERAPIA PEDAGOGICZNA W PRZEDSZKOLU

W zawód nauczyciela, oprócz zadań związanych z kształceniem i wychowaniem dzieci, wpisana jest potrzeba udzielania wychowankom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, wychwycenie wszelkiego rodzaju nieprawidłowości i podjęcie terapii w celu ich usunięcia.

            Nadrzędnym celem terapii jest wspomaganie rozwoju dziecka. Rozumiemy przez to usprawnianie funkcji psychomotorycznych, wyrównywanie braków w wiadomościach                                   i umiejętnościach, rozwijanie samodzielności, wspomaganie rozwoju społeczno-emocjonalnego, rozwijanie koncentracji i skupienia uwagi. Praca polega  na zaspakajaniu indywidualnych potrzeb edukacyjnych i rozwojowych dzieci z uwzględnieniem ich możliwości psychofizycznych.

           Najważniejszym elementem terapii pedagogicznej jest diagnoza, która stanowi punkt wyjścia dla dalszych oddziaływań terapeutycznych.

          Podstawowe formy organizacyjne to: praca indywidualna lub praca z grupą.                      Praca indywidualna to praca w optymalnym dla dziecka tempie, praca wg zindywidualizowanego programu, to korzystanie z bezpośredniej pomocy nauczyciela. Praca grupowa polega na zorganizowaniu zespołu wychowanków, który pracuje nad wybranymi zagadnieniami.

Podczas pracy z dzieckiem stosowane są metody wspierające i stymulujące naturalny rozwój dziecka oraz angażujące wiele zmysłów: słuch, wzrok, dotyk. Będą to m.in. metody:

-           zadań stawianych do wykonania,

-           słowne, np.: zagadki, objaśnienia, rozmowa, opowiadanie,

-           oglądowe, np.: pokaz, obserwacja,

-           metody aktywizujące:

  • • elementy metody P. Dennisona – kinezjologia edukacyjna,
  • • elementy naturalnej metody nauki czytania I. Majchrzak,
  • • elementy metody Dobrego Startu M. Bogdanowicz,
  • • elementy Ruchu Rozwijającego W. Sherborne,
  • • elementy pedagogiki zabawy.

 

SPRAWNOŚĆ RUCHOWA (MOTORYKA DUŻA)

Charakterystyka rozwoju ruchowego dziecka w wieku przedszkolnym.

            Ruch jest naturalną potrzebą każdego człowieka, a dzieci maja szczególnie wzmożone zapotrzebowanie na aktywność ruchową. Zaspakajanie tej potrzeby jest warunkiem prawidłowego rozwoju dziecka. Aktywność ruchowa dziecka jest punktem wyjścia, stanowi bazę dla wszystkich obszarów jego rozwoju. W powiązaniu z aktywnością ruchową rozwija się sprawność manualna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, percepcja wzrokowa i słuchowa, orientacja przestrzenna, mowa, myślenie, dojrzałość emocjonalno – społeczna.

            W rozwoju motoryki dużej (czyli zręczności ruchowej całego ciała) u dzieci przedszkolnych rozwija się płynność, zwinność i rytmiczność ruchów oraz ich siła. Te ruchy ulegają wyraźnemu doskonaleniu. Najbardziej znamienną cechą obserwowaną u dziecka przedszkolnego jest duża ruchliwość, potrzeba działania, określana mianem głodu ruchowego. Towarzyszy jej jednocześnie obniżona wytrwałość, krótka koncentracja na jednej czynności, zmienność zainteresowań. Rozwój motoryki dużej nie następuje jedynie w wyniku samego procesu dojrzewania. Sprawności motoryczne muszą zostać wyćwiczone w codziennej aktywności.

Umiejętności dziecka w zakresie motoryki dużej.

3 lata - sprawnie chodzi i biega po równej powierzchni

           - potrafi przejść od siadu do stania i z powrotem całkowicie beż użycia rąk   

           - pewnie trzyma przedmioty w czasie chodzenia

           - stoi 2-3 minuty na jednej nodze

           - rzuca, kopie i próbuje łapać piłkę

           - potrafi wspinać się na niskie przyrządy do zabawy, np. małą drabinkę

           - potrafi przeskoczyć obunóż sznur rozciągnięty na ziemi

           - wchodzi i schodzi po schodach

4 lata - potrafi kopać i rzucać piłkę

           - łapie piłkę przedramionami, przyciskając ją do siebie

           - umie trafić piłką do kosza na odległość 1,5metra

           - potrafi przeskoczyć z rozbiegu przeszkodę o wysokości 20-25 centymetrów

           -potrafi stać na jednej nodze 15 sekund

           - potrafi skakać w różnych kierunkach

           - potrafi przeskakiwać z jednej nogi na drugą

           - wchodzi i schodzi po schodach

5 lat - nabywa nowe, złożone umiejętności ruchowe, gdy ma możliwość ćwiczenia tych czynności (np. taniec, pływanie)

           - potrafi biec do góry po schodach bez trzymania się poręczy

           - potrafi skakać na jednej nodze prosto przed siebie na dystansie 5 metrów

           - umie trafić małą piłeczką do kosza z odległości 2 – 2,5 metra

6 lat  - potrafi zbiec na dół po schodach bez trzymania się poręczy

          - potrafi stać na jednej nodze z zamkniętymi oczami

          - potrafi zeskoczyć z wysokości 30 cm na palce nóg

          - podejmuje próby skakania na skakance

          - potrafi wykonać proste figury np. przewroty

          - potrafi iść stopa za stopą wzdłuż linii bez utraty równowagi

          - potrafi przeskoczyć przeszkodę o wysokości 20 centymetrów

          - umie sprawnie chwytać i odrzucać piłkę

Deficyty w rozwoju motoryki dużej.

Opóźnienia w rozwoju ruchowym mogą być globalne i dotyczyć całej motoryki dziecka lub fragmentaryczne, gdy dziecko wolniej opanowuje niektóre tylko umiejętności ruchowe. Zakłócenia i opóźnienia rozwoju aparatu lokomocyjnego określa się mianem niezręczności ruchowej.

Dziecko z niezręcznością ruchową:

  • charakteryzuje się ogólną niezgrabnością ruchową oraz brakiem precyzji i koordynacji ruchów; jego ruchy są mało płynne, nieskoordynowane, brakuje i zwinności i szybkości
  • długo ma trudności z pokonywaniem schodów, robi to niepewnie, asekuracyjnie
  • nieudolnie wspina się na urządzenia gimnastyczne
  • ma trudności z rzucaniem i chwytaniem piłki
  • ma trudności z utrzymaniem równowagi, min. z wykonywaniem skoków obunóż oraz staniem i skakaniem na jednej nodze
  • wykonuje współruchy
  • ma trudności z opanowaniem nowych, złożonych czynności ruchowych, takich jak jazda na rowerze, nartach

Propozycje ćwiczeń rozwijających motorykę dużą.

Ważną rolę w rozwoju motoryki dużej odgrywają zabawy ruchowe, które najczęściej zmierzają do określonego celu i mają treść przedmiotową, czyli związane są z jakimś tematem, rolą.

  • Chodzenie po krętej dróżce wyznaczonej przez dwie równolegle ułożone linie
  • Chodzenie na różne sposoby
  • Chodzenie po ławeczce gimnastycznej
  • Chodzenie po niestabilnej powierzchni
  • Chodzenie na czworakach
  • Skłony, skręty, krążenie głową w różnych pozycjach
  • Skoki na dużej piłce z uszami
  • Skoki w worku
  • Skakanie na skakance
  • Soki na trampolinie
  • Przeskakiwanie przez przeszkody o różnej wysokości
  • Zabawy z piłką
  • Leżący pajacyk
  • Czołganie i pełzanie
  • Rzucanie woreczkami
  • Pływnie na sucho po dywanie
  • Ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha
  • Ćwiczenia wzmacniające mięśnie karku oraz grzbietu
  • Jazda na kocyku

Artykuł powstał na podstawie książki K. Skarbek.I., Wrońskiej „Diagnoza i wspomaganie rozwoju psychoruchowego dziecka w wieku przedszkolnym”

                                                          Nauczyciel terapii pedagogicznej mgr Wioletta Wisłocka